Welcome to Vespa Forum Hellas

Εγγραφείτε τώρα για να αποκτήσετε πρόσβαση σε όλες τις λειτουργίες μας. Αφού εγγραφείτε και συνδεθείτε, θα μπορείτε να συνεισφέρετε σε αυτόν τον ιστότοπο υποβάλλοντας το δικό σας περιεχόμενο ή απαντώντας σε υπάρχον περιεχόμενο. Θα μπορείτε να προσαρμόσετε το προφίλ σας, να λάβετε σημεία φήμης ως ανταμοιβή για την υποβολή περιεχομένου, ενώ ταυτόχρονα θα επικοινωνείτε με άλλα μέλη μέσω των δικών σας ιδιωτικών εισερχομένων, καθώς και πολλά άλλα! Αυτό το μήνυμα θα καταργηθεί μόλις συνδεθείτε.

  • Announcements

    • ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΕΑΣ ΕΔΡΑΣ   09/27/2018

      ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΛΕΣΧΗ VESPA ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΝΕΑΣ ΕΔΡΑΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ 
      Αγαπητά μέλη, 
      με χαρά σας προσκαλούμε στα εγκαίνια του νέου μας χώρου, που θα γίνουν το ΣΑΒΒΑΤΟ, 6 / 10 / 2018, ΩΡΑ 19:00, για να σας κεράσουμε μεζεδάκια, γλυκό και κρασί. ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ : Βασιλείου του Μεγάλου 39, Αθήνα (πίσω από την εκκλησία του Αγ. Βασιλείου - Ρουφ) 
      ΧΑΡΤΗΣ : https://goo.gl/z4ggNk Σας περιμένουμε όλους με χαρά, 
      Το Δ.Σ. __________________ ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΦΑΓΗΤΑ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ
      Σ' αυτή τη λέσχη όλα τα κάνουμε εθελοντικά. Το ίδιο θα κάνουμε και για το κέρασμα των εγκαινίων.
      Για την εθελοντική προετοιμασία φαγητού, γλυκών κλπ. επικοινωνήστε άμεσα με τον υπεύθυνο εκδηλώσεων, χοροεσπερίδων, γάμων, πανηγυριών και γλεντιών γενικά, Μάκη Παρασκευαίδη στο 6930 718 216.
      Η συμμετοχή όλων μας είναι απαραίτητη, γιατί είμαστε όλοι μια ωραία ατμόσφαιρα !!! 

Αφιερωμένο σε όσους αγάπησαν τα παλιοσίδερα

26 posts in this topic

Ποτέ του δεν κατάφερε να καταλήξει αν ήταν μοιραίο να τον προσπεράσουν οι καιροί ή αν αυτός εγκτέλειψε την προσπάθεια να τα βρει μαζί τους. Ήταν κάτι που τον απασχολούσε κατά καιρούς, είχε πολλά ερείσματα άλλωστε. Καθημερινά γύρω του συνωστίζονταν άτομα όλου του φάσματος των ηλικιών, συμπεριφερόμενα με τρόπο πολλές φορές ακατάληπτο, μιλώντας την δική τους γλώσσα, αλλόκοτα ντυμένα, που μεταχειρίζονταν συσκευές απίστευτα πολύπλοκες, μα και εντυπωσιακές. Αυτός, ως απλός παρατηρητής πλέον, έμενε να εξετάζει το μικρόκοσμό του με το λίγο μυαλό που του είχε ακόμα μείνει. Μα κι αυτά που παρατηρούσε δεν είχε με ποιόν να τα συζητήσει, παρά τα κρατούσε μέσα του. Τα κλωθογύριζε, άλλοτε τα κατηγόραγε, άλλοτε τα δικαιολογούσε, πάντα όμως τα μουρμούριζε, ώσπου εισέπραττε κάποιο υποτιμητικό σχόλιο ή προσωνύμιο. Δεν τον πέιραζε όμως. Είχε μάθει να μην κρίνει τους ανθρώπους βιαστικά, χρόνο άλλωστε είχε άφθονο. Η στοϊκή του αυτή υπομονή, καθώς και άλλες περιέργες συμπεριφορές και πεποιθήσεις, ενίσχυαν συνήθως τη γνώμη των περισσοτέρων ότι «το έχει χάσει». Για παράδειγμα, ήταν της άποψης ότι τα σημαντικά πράγματα στη ζωή θα ‘πρεπε να τα παίρνει κανείς ελαφριά, ενώ τα ασήμαντα ήταν αυτά στα οποία θα έπρεπε να αναζητά κανείς νόημα. Κάποτε, καθώς κάθονταν όλοι στο σαλόνι, παρακολουθώντας κάποιο ριαλιτι σόου, αυτός τινάχτηκε χαρούμενος στην πολυθρόνα του και αναφώνησε κάτι ακατανόητο, (πράγμα σπάνιο καθώς δεν μιλούσε σχεδόν ποτέ), όταν μιά πεταλούδα ήρθε κι έκατσε στο πόδι του. Αφού ξεράθηκαν στα γέλια όλοι με την αντίδραση του «ξεμωραμένου», κάποιος έσπευσε και την σκότωσε. Αυτός, αποσβολωμένος μπροστά στη θεα του νεκρού εντόμου, υπό το σοκ της βίαιης εναλλαγής συναισθημάτων, μαζεύτηκε πάλι μουδιασμένος στην πολυθρόνα του κι απέμεινε να κοιτάζει την οθόνη, με τον τρόπο που κοιτάζει κανείς επίμονα κάτι, ενώ στην ουσία αναλογίζεται βαθιά. Άλλες φορές φέρνει στο νου του τα παλιά. Εκτός από την παρατήρηση των γύρω, αυτή ήταν η δεύτερη δραστηριότητα στην οποία επιδιδόταν. Προχθές το απόγευμα συλλογιζόταν τη γυναίκα του. Πόσα χρόνια τώρα έχει πεθάνει; Έκατσε να τα υπολογίσει. Μπερδεύτηκε. Πήγε ως την κουζίνα για να συμβουλευτεί το ημερολόγιο. Θυμόταν βέβαια πότε είχε πεθάνει η κυρά του, αυτό που δε θυμόταν ήταν τι μήνα είχαν. Και ποια χρονιά. Θυμήθηκε τα χρόνια που οι δυό τους άνθησαν σα μπουμπούκια κερασιάς. Τις χαρές τους, τις λύπες τους, τις γιορτές. Μυρωδιές, ήχοι και εικόνες από μια άλλη εποχή, τόσο διαφορετική από τη σημερινή, έφταναν μπροστά του. Τα ρουθούνια του γέμιζαν με μυρωδικές αναμνήσεις, τα μάτια του ανεβάζαν δάκρια και τ’ αυτιά του σαν παλιό γραμμόφωνο παίζαν το αγαπημένο τους τραγούδι: «...ένα τρίο μια παρέα αγαπημένη...»

Χθες έφερε στο μυαλό του τη φίλη του, που τον βοήθησε να καταφέρει να «ρίξει» την κυρά. Όποτε την είχε χρειαστεί την είχε πάντα δίπλα του. Ο ένας φρόντιζε τον άλλο για πολλά χρόνια. Την εμπιστευόταν. Αυτή είχε δει όλη του τη ζωή από τα μάτια της. Είχε βρεθεί στη γνωριμία τους, στο πρώτο τους φιλί, ακόμα και στο γάμο τους. Είχαν πάει αμέτρητες βόλτες οι τρεις τους. Αυτή είχε γνωρίσει τα παιδιά του, τα ‘χε παρακολουθήσει να μεγαλώνουν, να παίρνουν τη σκυτάλη από την προηγούμενη γενιά. Πιο πρόσφατα είδε το εγγονάκι του, να ξεπετιέται και την γυναίκα του να πεθαίνει. Τον τελευταίο καιρό όμως δεν βλέπονταν σχεδόν καθόλου. Για την ακρίβεια, είχε να την δει χρόνια ολάκερα. Δεν ήταν η απόσταση το πρόβλημα. Ήταν μια πικρα που του ερχόταν στο στόμα κάθε φορά που φανταζόταν την συνάντησή τους. Ένας κόμπος στον λαιμό που τον έπνιγε ασφυκτικά. Βλέπεις, δεν του έχει μείνει κανείς άλλος. Σύντροφος και φίλοι, χαμένοι για πάντα. Οικογένεια, κοντά από τοπολογικής απόψεως, απομακρυνσμένη όμως ουσιαστικά. Λογικό, άλλωστε. Θα ήταν αδύνατον να συμβαδίσουνε. Αυτοί στις δουλειές τους, τις ευθύνες, τις υποχρεώσεις, τα γραμμάτια κ.λπ. ενώ αυτός, στον κόσμο του. Πώς λοιπόν να την αντίκρυζε; Του θύμιζε με τον πιο τραγικό τρόπο την απομόνωση που βίωνε, σε αντίθεση με τις όμορφες εποχές που χάθηκαν ανεπιστρεπτί. Παρόλα αυτά, με μια τολμηρή σκέψη που τον έκανε να ανατριχιάσει από δεος, σκέφτηκε να την συναντήσει για τελευταία φορά. Στα κρυφά. Απόψε λοιπόν, όταν κοιμήθηκαν όλοι, ψυχωμένος από το εγχείρημα που είχε σχεδιάσει, σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και γλίστρησε στην κουζίνα. Δεν άναψε φως. Δεν ήθελε να τους ξυπνήσει. Δεν του ήταν βέβαια και απαραίτητο. Πενηντατόσα χρόνια ζούσε στο ίδιο σπίτι. Το γνώριζε σαν την παλάμη του. Ξεσύρτωσε αθόρυβα την πόρτα, σφίγγοντας τον σύρτη για να μην κάνει θόρυβο και ξεκλείδωσε προσεκτικά. Ανοίγοντας την πόρτα ένα κύμα ψύχους τον αγκάλιασε και έκανε το γέρικο κορμί του να ριγήσει. Έσφιξε τη ρόμπα του και βγήκε αργά έξω. Το φεγγάρι ήταν σχεδόν ολόκληρο πάνω στον δίχως σύννεφα ουρανό και το κρύο διαπεραστικό, τρύπαγε τα κόκκαλα. Ακολούθησε το τσιμεντένιο πεζούλι που διατρέχει περιμετρικά το σπίτι και βγήκε στο πίσω μέρος του. Εκεί, με το φεγγάρι να την φωτίζει αχνά, την είδε. Καλυμμένη από σκόνη και βρωμία μια Vespa 180 SS του 1965 περίμενε κάτω από το κοντό υπόστεγο. Οι καμπύλες της απαράλλαχτες, μοναδικές. Το λευκό της χρώμα είχε σκάσει σε πολλά σημεία, ενώ σκουριά κάλυπτε τις λαμαρίνες του πατώματος. Η ευρύχωρη σέλα της είχε σκιστεί, προφανώς το εγγόνι του είχε βάλει το χέρι του. Τα λάστιχά της είχαν ανοίξει από τις πολλές λιακάδες που είχαν απολαύσει τόσα χρόνια στο ίδιο σημείο, παρόλα αυτά εξακολουθούσαν να έχουν λίγο αέρα μέσα τους. Στην όψη της, βούρκωσε. Με αφορμή έναν προειδοποιητικό σφάχτη στην αριστερή του πλάτη, προσπάθησε να συγκρατήσει τη συγκίνησή του για να μην τον βρεί κανά κακό. Όχι ακόμα. Παραδίπλα, πεταμένο βρήκε το κράνος του. Ένα χοντρό, πλαστικό «κατσαρόλι» που φόραγε πάντα όταν οδηγούσε. Το σήκωσε από χάμω. Το έβαλε αργά στο κεφάλι του. Το έδεσε. Απολάμβανε τη διαδικασία. Αγνοώντας επιδεικτικά τους θορύβους της νύχτας, ξετρύπωσε ένα κλειδί από το κάτω μέρος της σέλας και το έβαλε στην υποδοχή. Ξεκλείδωσε το τιμόνι, την κατέβασε από τον ορθοστάτη και τσούλησε ήρεμα μέχρι τη γωνιά του δρόμου. Τα δόντια του κροταλίζανε από το κρύο και κάποιες βιαστικές σκιές τον κοιτούσαν στα κλεφτά πριν να χαθούν στους γύρω δρόμους. Το σκηνικό ήταν μαγικό. Με τρεμάμενα χέρια τράβηξε το τσόκ και χωρίς να ρίξει πολύ βάρος στο σώμα του κατέβασε αργά - αργά τη μανιβέλα. Την ίδια κίνηση επανέλαβε εφτά, οχτώ φορές με σταδιακά αυξανόμενη ένταση. Έπειτα, με όση δύναμη είχε απομείνει στα κουρασμένα του πόδια, άρχισε να δίνει δυνατές μανιβελιές. Το πρόσωπό του είχε σκληρύνει, από την ένταση της προσπάθειας. Έσφιγγε τα δόντια και τίναζε το πόδι του νευρικά. Στη δωδέκατη, η βέσπα σκίρτισε. Μαζί σκίρτισε κι αυτός. Ένα αυθόρμητο γέλιο του έφυγε, πρόλαβε όμως να το διακόψει ένας άγριος βήχας που τον έπιασε. Έφτυσε για να συνέλθει. Μερικές μανιβελιές αργότερα, η φίλη του ζωντάνεψε. Το τρέμουλο στα χέρια του δυνάμωσε. Ανέβηκε πάνω ήσυχα και περίμενε αφουγκραζόμενος την κατάλληλη στιγμή για να κλείσει το τσόκ. Έτσι κι έγινε. Δύο λεπτά αργότερα, άναψε τα φώτα. Ένα κίτρινο, τρεμουλιαστό φως αχνοφάνηκε την άσφαλτο. Με το πρώτο μαρσάρισμα δυνάμωσε. Μα μόλις ο κινητήρας ηρέμησε, πάλι αδυνάτησε. Αμίλητος, αγέλαστος, επαναλαμβάνοντας κάτι που είχε κάνει χιλιάδες φορές στη ζωή του έβαλε πρώτη και ξεκίνησε. Ασθμαίνοντας και χωρίς να μπορεί να αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα, η βέσπα έστριψε δεξιά στον κατηφορικό δρόμο που οδηγεί στη διασταύρωση με την Εθνική οδό. Ένας μακρύς δρόμος, γύρω στα τριακόσια μέρα, φάνηκε μπροστά του. Στο τέλος του βρίσκονταν τα φανάρια, για να μπορεί κανείς να διασχίσει την Εθνική με ασφάλεια. Αυτός, άνοιξε τέρμα το γκάζι. Το μοτέρ κουδούνιζε κάπως περίεργα, ενώ ανέβαζε στροφές κάνοντας διακοπές πού και πού. Είχε γύρει μπροστά, σχεδόν πάνω από το τιμόνι και το πρόσωπό του είχε πάρει μια παρανοϊκή έκφραση. Στην ξέφρενη πορεία που είχε αρχίσει να χαράζει, βάλθηκε να πατάει μανιωδώς την κόρνα, αν και ήταν μόνος του στον δρόμο. Η κόρνα έβγαζε έναν ήχο βραχνό και ασταθή. Καθώς επιτάχυνε σπασμωδικά, πλησιάζοντας επικίνδυνα το κόκκινο φανάρι κι ενώ η τρίτη είχε φορτώσει, αντί να φρενάρει, προτίμησε να βάλει νεκρά και να αφήσει τη βέσπα να κυλά. Έπειτα, σήκωσε όρθιο το κορμί του και το πρόσωπό του γαλήνεψε μένοντας να απολαμβάνει τον παγωμένο χειμωνιάτικο αέρα. Στη συνέχεια έσβησε τον κινητήρα, έκλεισε τα μάτια και δεν τα ξανάνοιξε ποτέ.


Επίλογος
 

5 people like this

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μπράβο ρε φίλε...με συγκίνησες...

Σε ευχαριστώ πολύ για την αφιέρωση...

Ενας παλιοσίδερα-lover είμαι κι εγώ!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Φιλε Αντρεα μπραβο.Συγκινηθηκα και εγω..Ωραια ιστορια και με παραστατικο λογο...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Όταν όλοι γύρω σου σε κοροϊδεύουν λέγοντας "βρε τη βρίσκει αυτός στις παλιατζούρες, τα χρεπιά, πάει τον χάσαμε"

νιώθοντας μία απογοήτευση γι΄αυτό που κάνεις αναρωτιόμενος αν είναι σωστό

αλλά τα ξεχνάς όλα κάθε φορά που ανοίγεις αυτό το forum και βλέπεις ότι δεν έισαι μόνος σε αυτό το κόσμο της σκουριάς, ότι αυτό το ταξίδι δεν το κάνεις μόνος είναι και άλλοι με την ίδια ασθένια μαζί σου

εύγε πάλι έγραψες την δίκια σου ιστόρια

Edited by hukgys

Share this post


Link to post
Share on other sites

Nα σαι καλά....

Share this post


Link to post
Share on other sites

μπραβο ρε φιλε.μπραβο...

Share this post


Link to post
Share on other sites

... παλιοσίδερα στου ήλιου το σεργιάνι

σιγοψιθύριζες σε άδειες γειτονιές

ανοίχτηκες στα κύματα

τα όνειρα σου χάνονται

στο αύριο και στο χθες ...

Share this post


Link to post
Share on other sites

μπραβο φιλε......

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χθες βράδυ, ακούγοντας αυτό το τραγούδι: "σακαράκα παλιά, χιόνια, βροχές, σκουριασμένη", ένοιωσα τόσο έντονα την ανάγκη να εκφράσω την αγάπη που έχω για πολλά παλιά πράγματα. Έτσι, ξεκίνησα να γράφω και κατέληξα να ολοκληρώσω την ιστορία σχεδόν χαράματα. Ο μόνος λόγος που την δημοσίευσα ήταν γιατί πίστευα ότι θα συγκινούσε πολλούς εδώ μέσα και θα τους "πείσμωνε" ακόμα περισσότερο. Χαίρομαι, γιατί σε κάθε σας μήνυμα, επαληθεύεται η επιλογή μου.

1 person likes this

Share this post


Link to post
Share on other sites

χμμμ....ειναι προφανες πως τπτ δε σε αφηνει αν δεν το αφησεις...οσο θα πεθαινουν στα ματια των αλλων τοσο θα ζωντανεουν στα δικα μας....κ ας σε λενε ξεμωραμενο...

Share this post


Link to post
Share on other sites

φοβερο κειμενο....υποκλινομαι στις λεπτομερειες και στον τροπο που τις εκφραζεις

Share this post


Link to post
Share on other sites

γεια σου αντρεα εισαι σωστος.

και τα παλιοσιδερα εχουν ψυχη.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Πολύ ωραίο διήγημα, συγχαρητήρια!

Κατά καιρούς έχουν γραφτεί πολύ ωραία κείμενα, ίσως θα ήταν καλό να τα μαζέψουμε σε ένα τοπικ. Με τον καιρό θα βγει το βιβλίο του φόρουμ..

Sent using Tapatalk

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αδερφε.... Δεν εχω λόγια ειλικρινά! Αγαπάμε τα παλιοσίδερα περισσότερο απο οτιδήποτε... πόσο μαλλον αν κουβαλάνε μια τέτοια ιστορία.. συγχαρητήρια..

Share this post


Link to post
Share on other sites

Χθες βράδυ, ακούγοντας αυτό το τραγούδι: "σακαράκα παλιά, χιόνια, βροχές, σκουριασμένη", ένοιωσα τόσο έντονα την ανάγκη να εκφράσω την αγάπη που έχω για πολλά παλιά πράγματα. Έτσι, ξεκίνησα να γράφω και κατέληξα να ολοκληρώσω την ιστορία σχεδόν χαράματα.

Ο μόνος λόγος που την δημοσίευσα ήταν γιατί πίστευα ότι

θα συγκινούσε πολλούς εδώ μέσα και θα τους "πείσμωνε" ακόμα περισσότερο.

Χαίρομαι, γιατί σε κάθε σας μήνυμα, επαληθεύεται η επιλογή μου.

μέτρα και εμένα σε αυτούς.

έφτασα σήμερα σε "δύσκολο" σημείο.

το διάβασα τώρα για πρώτη φορά!

Σίγουρα όχι τυχαία...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Περασαν μηνες Αντρεα για να διαβασω και εγω τα λογια σου. .Επαθα πλακα!! ΤΟ ΜΠΡΑΒΟ ειναι λιγο.Ετρεξαν δακρυα.Περασαν <<αναμνησεις>> απο το μυαλο μου σε δευτερολεπτα.Οι σκεψεις για το μελλον με αφησαν για λεπτα σαστισμενο.Η ΑΦΗΓΗΣΗ ΣΟΥ εργο τεχνης Αντρεα.Καταλαβα οτι το forum ειναι μια ατελειωτη βιβλιοθηκη ,που ποτε δεν προλαβαινουμε να την διαβασουμε η δεν την δινουμε σημασια. Εδω μεσα διαβασα τις πιο ωραιες αφηγησεις παιδια. Δεν εχουν να ζηλεψουν τιποτα απο κανεναν συγραφεα και το εννοω.Συχγαρητηρια σε οσους μας προσφερατε τετοια ομορφα λογια και αφηγησεις!!Αντρεα εισαι πρωτος!!!Πανεμορφο κειμενο!!!!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ευχαριστώ παιδιά, χαίρομαι που ταυτιζόμαστε σε πολλά σημεία!

Γειά σου βρε Στάθη ψιχούλα...

Share this post


Link to post
Share on other sites
:goodpost: ευχαριστούμε που το μοιράστηκες μαζί μας

Share this post


Link to post
Share on other sites

Αν και δε σε ξερω, είναι ότι πιο ωραίο έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.!!!!! χρόνια σου πολλά για χθες. τελικά κάθε άνθρωπος έχει την ΑΡΡΩΣΤΙΑ του, εγώ την έψαχνα πολλά χρόνια σε διάφορα χόμπυ και δραστηριότητες και τελικά την βρήκα.... μέσα στα παλιοσίδερα της ΒΕΣΠΑΣ.Με την ευκαιρία να ξαναευχαριστήσω για την ύπαρξη του ΦΟΡΟΥΜ.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Έχεις έναν απίστευτο τρόπο να αφηγήσαι και να μεταφέρεις το μυαλό και τι σκέψεις σε άλλες εποχές.Είναι κάτι που βγαίνει από μέσα σου και γεμίζει την ψυχή του αναγνώστη.

Το λιγότερο που μπορώ να σου πω είναι να είσαι πάντα καλά!!!!

:respect:

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σ' ευχαριστώ για την ευχή σου αδερφέ.

Χαίρομαι που σε άγγιξε...

Share this post


Link to post
Share on other sites

Μικρέ, έχεις πολύ μέλλον μπροστά σου...είτε με το τρίχορδο, ειτε με την πένα σου!

Εϊναι η 10η φορά που το διαβάζω και πάντα με συγκινεί περισσότερο...

Να 'σαι καλά φίλε!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Create an account or sign in to comment

You need to be a member in order to leave a comment

Create an account

Sign up for a new account in our community. It's easy!


Register a new account

Sign in

Already have an account? Sign in here.


Sign In Now